مروری بر ویروس ابولا
نامگذاری “ویروس ابولا” از روی نخستین جای شیوع یعنی دره ی رودخانه ای ابولا در سال 1997 می باشد، و فیلوویروس که با آن بسیار مرتبط است، یعنی ویروس ماربورگ، خانوده ای از پاتوژن ها را نشان می دهد که سبب تب هموراژیک با مرگ و میر بسیار می شود. درآغاز خطر بالقوه ی این ویروس ها با وقوع یک سری از شیوع های ویروس ابولا در دهه ی 1970 مورد توجه قرار گرفت. پس از یک وقفه در دهه ی 1980 ، این بیماری با شیوع بیشتری در میانه دهه ی 1990 ،با گمان سرایت نمونه از جانوری از نخستی سانان غیر انسان (NHP ها ) به انسان ها در آفریقای استوایی دوباره هویدا شد. در دهه گذشته شیوع های ویروس ابولا در بازه های منظم، تقریبا سالی یک بار و معمولا در طی آخرین بخش سال رخ داده و متمرکز در همان مناطق آفریقای مرکزی بود. با این حال در سال 2014 شیوع بی سابقه ای از نظر مقیاس و مرگ و میر در گینه (آفریقای غربی) آغاز شد؛ منطقه ای که در آن ویروس ابولا قبلا دارای تاثیر اندکی بود. این شیوع از گینه به چند کشور گسترش یافت که نیازمند پاسخی بین المللی برای تحت کنترل درآوردن گسترش بیماری بود. جدیدترین شیوع بیماری تهدید جدی سلامت عمومی را برجسته می سازد، که انتقال طبیعی ویروس ابولا پشت پرده ی کاربرد بالقوه ی آن را تحت عنوان عامل بیوترور نشان می دهد. به دلیل پاتوژنزغیر معمول ویروس ابولا و نگرانی در مورد انتشار آن به مردم ، چه از راه طبیعی یا به راه های عمدی، شناخت و درک عفونت زایی ویروس ابولا، پاتوژنز مولکولی ، انتقال و نیز ساخت و توسعه ی وا کسن ها و درمان تبدیل به اولویت های بالایی شده اند.
پیش زمینه: توصیف بالینی
تظاهرات بالینی اولیه ی ویروس ابولا 2 تا 21 روز پس ازعفونت (به طور متوسط 8 تا 10 روز ) با علائم شبیه آنفلونزا مانند تب، خستگی و درد عضله آغاز می شود. در طی چند روز ناهنجاری های مرتبط با عملکرد کبد و حالت تهوع، درد شکم، جوش، لکه ی خون مردگی، اسهال و استفراغ ظاهر می شوند. با پیشرفت بیماری علاوه بر ابتلای گاه به گاه اختلالات تنفسی، دستگاه گوارش درگیر می شود که منجر به علائم خونریزی از نواحی مخاطی مانند ملنا و هماتوشزی می شود. در مراحل پایانی معمولا در طی 1 تا 2 هفته پس از عفونت، پیشرفت در عفونت منتشر با پارامترهای غیر طبیعی لخته شدن، آسیب پارانشیم کبدی، خونریزی منتشر در نواحی مختلف درگیر و ملتحمه ی چشم و ناراحتی قلبی که منجر به شوک هیپوولومیک یا شوک سپتیک در صورت عدم عفونت اضافی باکتریایی می شود، وجود دارد. میزان مرگ و میر از 36 % تا 90 % در افراد مبتلا به عفونت قابل تشخیص متغییر است.
تشخیص و پیشگیری
هنگامی که بیماری با فا کتورهای اپیدمیولوژیکی با ریسک بالا، علائم تب، بیماری شبه آنفلونزا، راش پتشی، اسهال، استفراغ، درد شکم و خونریزی غیر قابل توضیح را نشان می دهد، در تشخیص بیماری ویروس ابولا (EVD)مطرح می شود. تشخیص قطعی با استفاده از آزمایش تشخیص واکنش معکوس پلیمراز ترانس کریپشن (RT PCR)است. تایید تشخیصی بیشتر میتواند از راه اندازه گیری آنتی بادیهایM ایمونوگلوبولین(Ig ) نسبت به VPها و سنجش های تحقیقی مختلف تخصصی تر انجام شود. در شیوع اخیر در آفریقای غربی، آزمایشگاه های سیار به منظور انالیز نمونه های موردی مشکوک با سرعت بیشتری سازمان دهی شدند. بعلاوه تشخیص های آزمایشگاهی سریع ویروس ابولا برای کاربرد اضطراری از سوی سازمان بهداشت جهانی (WHO) سازمان غذا و دارو ی ایالات متحده (FDA )به عنوان خط نخست غربالگری به تصویب رسید. اکثر آن آزمایشات سریع مبتنی بر PCR-RT با استفاده از خون کامل (سوراخ کردن رگ یا نمونه گیری از انگشت) پالسما، سرم یا ادرار از بیمارانی هستند که دچار علائم بیماری شده اند. اکثر متدها برای محیط بیمارستانی توسعه داده شدند، نه برای غربالگری جمعیت انبوه. تقویت ژنوم، ژن های گونا گون را با NP ،Vp40 ، L و GP مورد هدف قرار می دهد که بسته به کیت مورد استفاده به تنهایی یا به صورت ترکیبی به کار می روند . EBOV هدف اصلی است؛ اما در برخی از سنجشها تشخیص SUDV ، BDBV و MARV نیز به استفاده از degenerate primersامکانپذیر است. با این حال چنانچه نتیجه ی حاصل، سیگنال مثبتی را نشان دهد، آن آزمایش ها فاقد تمایز گونه اند که نیاز به یک تست پیگیری مختص گونه ها را افزایش می دهد. عالوه بر تشخیص ژنومیک، برخی از متدهای تشخیصی بر شناسایی پروتئین آنتی ژنی متمرکز شده اند. برای مثال یک کیت تست سریع وجود VP40 را از هر وار یانت EBOV در خون و پالسما در مدت 15 تا 25 دقیقه نشان می دهد؛ اگرچه نتایج باید با آزمایش های تشخیص دقیق تر PCR-RT پیگیری گردند. با پیدایش گونه های جدید ابولا ویروس مانند BDBV که تعداد احتمالاتی را که باید با هر شیوع جدید و تنوع بین گونه های ابولا ویروس در نظر گرفته شوند، افزایش می دهد، بیش از یک آزمایش تشخیصی برای پیشگیری از منفی های کاذب باید به کار رود. این فراوانی آزمایش، مخصوصا در مراحل اولیه ی شیوع که در آن واریانت در حال گردش هنوز به طور قطعی تشخیص داده نشده است، بسیار مهم است. در یک شیوع بیماری، ردیابی تماس برای متوقف ساختن گسترش بیماری از راه جمعیت ضروری است. هنگامی که یک مورد شاخص تشخیص داده می شود، آزمایش های دقیق سلامت عمومی باید انجام شوند که عبارتند از : استفاده از لوازم محافظت کننده ی شخصی مناسب(PPE) تمیز کردن و ضدعفونی کردن تمام لوازم، ایزوالسیون و قرنطینه به منظور کاهش انتقال و تشخیص و آزمایش تمام تماس های مربوط به مورد شاخص که با قرنطینه ی فوری هر تماسی که مبتال به علائم بیماری شده است، دنبال می شود. همکاری بین کارکنان عرصه ی سلامت و نمایندگان محلی جامعه برای افزایش ارتباط با جمعیت و اطمینان از انتشار و آشنایی با بخشنامه های سلامت عمومی بسیار مهم است. به منظورفراهم سازی مراقبت های بهداشتی اساسی موثر در طی شیوع بیماری، لازم است که تعداد مراکز درمانی مطابق با اندازه ی جمعیت آسیب پذیر باشد. مرا کز برای پیشگیری و کنترل بیمار ی (CDC )و WHO ،رهنمودهایی را ارائه نمودند که علائم می دارد چنانچه در کشوری در طی بازه ی 42 روزه (دو برابر حدا کثر طول دوره ی نهفتگی) هیچ بیماری ابولایی مثبتی تشخیص داده نشود، آن کشور عاری از ویروس ابولا در نظر گرفته می شود.
